Hi! I am Jessica
And I have never been very good at being just one thing!
Ik hou van structuur, strategie en plannen. Tegelijk hou ik ook van oude verhalen, symbolen en de vreemde manier waarop een verhaal van duizenden jaren geleden plots iets kan benoemen waar we zelf nog geen woorden voor hadden.
Ik kan gelukkig worden van een perfect uitgewerkt schema en het vervolgens volledig loslaten of negeren omdat iets anders beter voelt.
Ik loop.
Ik doe aan yoga.
Ik lees (veel te dikke) fantasyboeken.
Ik blijf opleidingen volgen omdat er altijd nog iets is wat ik wil begrijpen.
En ergens tussen die verschillende werelden ontstond The Echo Within.
Niet omdat ik mijn ene wereld wilde achterlaten om een ander te beginnen. Maar omdat ik steeds meer begon te begrijpen dat ze allemaal bij mij horen.
The rational.
The intuitive.
The ancient.
The everyday.
The body.
The story.
En misschien kunnen we ze allemaal zijn, zonder te kiezen.
I never left one world for another..
Er bestaat een verhaal dat we graag vertellen over verandering. Dat we op een bepaald moment ontdekken wie we écht zijn, alles wat niet meer past achterlaten en vervolgens eindelijk ons juiste leven beginnen.
Dat is niet mijn verhaal.
Ik heb mijn rationele wereld nooit ingeruild voor het spirituele. In mijn professionele leven werk ik met ruimtelijke planning (en begin ik binnenkort misschien aan een nieuwe opleiding?). Ik hou van complexe vraagstukken, structuur, strategie, deadlines en dingen proberen te begrijpen. En ik hou daarvan.
The Echo Within bestond niet omdat ik daarvan wilde ontsnappen.
The Echo Within ontstond omdat er daarnaast steeds meer ruimte kwam voor een andere manier van begrijpen. Het begrijpen via het Lichaam. Via stilte. Via yoga. Via verbeelding. En uiteindelijk steeds meer via verhalen.
Ik ontdekte dat die werelden elkaar helemaal niet hoefden uit te sluiten.
Sommige dingen kunnen we analyseren. Andere dingen moeten we ervaren. En soms hebben we beiden nodig.
Before there was the echo, there was the mat..
Mijn weg naar yoga begon niet met een grote openbaring.
In 2019 kwam Yin Yoga op mijn pad. Ik zocht rust. En wat ik vond, was uiteindelijk iets veel interessanter. Ik leerde luisteren. Niet iedere yogales voelde meteen als thuiskomen. Tot ik terechtkwam bij een docente bij wie ik voor het eerst ervoer dat ik niets hoefde te bewijzen. Ik hoefde niet leniger te worden, niet beter te ademen, niet rustiger te zijn. Ik mocht gewoon op de mat liggen. En terugkomen. Dus dat deed ik.
Week na week.
Langzaam begon ik te begrijpen dat een yogapractice niet noodzakelijk draagt om wat je lichaam allemaal kan. Het kan ook een plek zijn waar je merkt wat er eigenlijk al die tijd aanwezig was: spanning, onrust vermoeidheid, verlangen, stilte.
Soms rust. Soms helemaal geen rust.
The body has its own way of telling the truth.
Dat idee is nooit meer verdwenen uit mijn werk.
And then I started listening to stories..
Eigenlijk waren verhalen er al veel langer. Geef mij een verhaal en ik verdwijn.
Ik ben altijd een lezer geweest. Fantasy, mythologie, oude vertellingen, werelden waarin mensen bossen binnengaan, poorten oversteken, iets verliezen, monsters ontmoeten, afdalen naar een onderwereld en uiteindelijk anders terugkeren dan ze vertrokken.
Lange tijd dacht ik dat ik vooral van verhalen hield omdat ze me ergens anders naartoe brachten.
Nu denk ik dat ik er zo van hou omdat ze me precies terugbrengen naar waar ik ben.
Persephone die afdaalt. Inanna die aan zeven poorten alles aflegt wat haar definieert. Vasalisa die het donkere bos binnengaat met slechts een klein innerlijk vuur om haar de weg te wijzen. Hermione die een rationele stem heeft in chaos. Feyre die ontsnapt uit een toxische relatie.
We hoeven niet te geloven om iets van onszelf in hun verhalen te herkennen. Want wij kennen die beweging ook. We verliezen. We beginnen opnieuw. We ontgroeien mensen en plekken waarvan we ooit dachten dat ze voor altijd zouden blijven. We bevinden ons soms midden in een leven waarvan we nog niet weten hoe het volgende hoofdstuk eruitziet. We keren terug. En dan ontdekken we dat terugkeren niet hetzelfde betekent als teruggaan.
That is what (old) stories can do.
Ze geven niet noodzakelijk antwoorden. Maar soms geven ze ons een taal voor iets wat we al lang voelen.
The Echo Within
Op een bepaald moment begonnen al die losse draden elkaar te vinden.
Yoga. Meditatie. Het Lichaam. Stilte. Verhalen. Mythologie. Verbeelding. De behoefte aan plekken waar we niet voortdurend iets hoeven te produceren, oplossen of worden.
In november 2024 lag ik tijdens Savasana op mijn mat toen de eerste kiem van The Echo Within ontstond. Niet als businessplan, niet als een volledig uitgewerkt concept, maar meer als een fluistering.
What if I could create more than this?
Een plek waar we even kunnen vertragen. Een plek waar het Lichaam mag spreken. Een plek waar stilte niet onmiddellijk gevuld hoeft te worden. Een plek waar een oud verhaal naast een moderne ervaring mag liggen. Een plek waar we niet altijd naar een oplossing hoeven te zoeken, maar soms gewoon nieuwsgierig mogen worden naar wat er aanwezig is.
Daaruit ontstond The Echo Within.
En gelukkig is het sindsdien blijven veranderen.
Because we change too!
Wat begon met yoga en meditatie groeide verder.
Er kwamen cirkels.
Yoga Nidra.
Retreats.
Storytelling.
Mythologie.
Steeds opnieuw kwam ik bij dezelfde beweging terecht:
Life. Death. Life.
Niet letterlijk. Maar als het ritme dat overal doorheen lijkt te lopen.
Iets ontstaat. Iets groeit. Iets eindigt. Er komt een tussenruimte waarin we nog niet weten wat daarna komt. En uiteindelijk begint ergens iets opnieuw te bewegen.
Ik heb die cyclus niet alleen in oude verhalen leren herkennen. Ik zie hem in natuur. In relaties. In werk. In identiteit. In lichamen. In de versies van onszelf die we onderweg worden en weer achterlaten.
The Echo Within gaat voor mij daarom steeds minder over ontsnappen aan het gewone leven. Het gaat juist om dieper aanwezig zijn. Met het Lichaam. Met verbeelding. Met nieuwsgierigheid. En met ruimte voor alles wat nog geen duidelijk antwoord heeft.
I don't have the answers..
En dat vind ik wel belangrijk om even te zeggen! Ik heb niet de antwoorden voor jou.
Ik wil je niet vertellen wat een verhaal voor jou betekent. Ik wil niet bepalen wat je tijdens een meditatie hoort te ervaren. Ik geloof niet dat iedere moeilijke periode onmiddellijk een les moet worden. En ik heb geen versie van jezelf die ik je probeer te laten worden.
Mijn werk is een uitnodiging.
Een uitnodiging om even te vertragen.
Een uitnodiging om te luisteren.
Een uitnodiging om iets te voelen voordat je het probeert te begrijpen.
Een uitnodiging om een verhaal naast je eigen leven te leggen en te kijken wat er gebeurt.
Een uitnodiging om nieuwsgierig te worden.
Soms gebeurt dat tijdens een Yin-houding. Soms terwijl je volledig ondersteund tussen bolsters ligt. Soms tijdens een Yoga Nidra. Soms rond een cirkel wanneer een verhaal van duizenden jaren geleden plots verrassend dichtbij komt. En soms gebeurt er helemaal niets spectaculairs. Ook dat is genoeg.
Not everything needs to become a breakthrough.
Soms is aanwezig zijn al de practice.
When I'm not doing any of this..
... vind je me waarschijnlijk met mijn neus in een boek. Ik heb een zwak voor fantasyseries waarin ik me veel te emotioneel investeer en fictieve personages waar ik vervolgens tegen echte mensen over praat alsof we allemaal weten wie ze zijn.
... vind je me onderweg al lopend. Ik hou van lopen, inclusief de ingewikkelde haat-liefdeverhouding die daar soms bij hoort. Na de halve marathon van Leuven gelopen te hebben, wordt het volgende doel stilaan duidelijker.
... vind je me achter de bureau. Ik hou van leren. Misschien iets té veel. De kans dat ik enthousiast naar het Lief roep "ik heb een interessante opleiding gevonden", terwijl ik eigenlijk al genoeg te doen heb, is vrij groot.
Ik ben dualiteit.
Ik hou van plannen, lijstjes, systemen. Om ze daarna overboord te gooien en me volledig te laten leiden door intuïtie (of zoals het Lief het zegt 'chaos'). Ik geloof in ritualiteit, maar ook in humor. In symbolen, maar ook in gezond verstand. In de wijsheid van oude verhalen, zonder te doen alsof het leven van vandaag eenvoudig in een archetype past.
Ik ben nieuwsgierig.
Nieuwsgierig naar mensen. Naar verhalen. Naar waarom we doen wat we doen. Naar wat er verandert wanneer we even stoppen met zoeken naar het juiste antwoord.
En misschien is dat uiteindelijk het meest eerlijke wat ik over mezelf kan vertellen:
I am still figuring things out too.
So, what is The Echo Within?
Misschien is het geen plek waar je jezelf moet vinden.
Misschien hoeven we niet voortdurend gevonden te worden.
Misschien is het eerder een plek om te luisteren naar wat er al is.
Te luisteren naar het Lichaam. Naar een Verhaal. Naar Stilte. Naar die kleine beweging vanbinnen die we soms pas horen wanneer het rondom ons even wat stiller wordt.
An echo doesn't tell you something new.
It returns something that was already there.
Maybe that's why I chose the name.
Come as you are!
Je hoeft hier niet spiritueel voor te zijn. Je hoeft hiervoor niet rustig genoeg te zijn. Je hoeft niet flexibel te zijn. Je hoeft niet geheeld te zijn of te worden. Je hoeft zelfs niet precies te weten waar je naar op zoek bent!
Misschien ontmoeten we elkaar tijdens Crescent Yoga.
Misschien ontmoeten we elkaar rond een oud verhaal in een cirkel.
Misschien ontmoeten we elkaar digitaal.
Of misschien blijf je voorlopig gewoon wat lezen en rondkijken.
There is no right way in!
Welcome in The Echo Within!